Nazywam się Wojciech Brania i ciągle się rozwijam, doskonalę i poznaję siebie. Poznawanie siebie jest inspirujące. Czasem trudne i bolesne. Jednak często prowadzi do niespodziewanych odkryć i zmian.

Jak powiedział Heraklit z Efezu: „Jedyną stałą rzeczą w życiu jest zmiana”. Czy tego chcemy, czy nie  i tak nas dopadnie. Więc może lepiej wyjść jej naprzeciw?

Przez 27 lat pracowałem w administracji publicznej, w tym przez 17 lat na stanowiskach kierowniczych. Byłem funkcjonariuszem, przełożonym, wykładowcą i trenerem. Poznałem świat odpowiedzialności, procedur, decyzji i oczekiwań. Ale też ludzi, którzy za tymi rolami stoją.

To tylko część mojej historii.

Drugi rozdział to odkrywanie siebie na nowo. Od 2022 roku rozwijam własną praktykę coachingową i szkoleniową. Uczę się, uczestniczę w warsztatach i szkoleniach, korzystam z własnej terapii i coachingu. Coraz lepiej rozumiem, jak wiele naszych wyborów, reakcji i sposobów funkcjonowania wiąże się nie tylko z tym, co myślimy, ale również z tym, co czujemy.

W pewnym momencie odkryłem, że nie wszystko da się zrozumieć i zmienić samą rozmową. Że warto również posłuchać własnego ciała.

To odkrycie skierowało mnie ku pracy z ruchem, oddechem, emocjami i uważnością. Ukończyłem kurs technik terapii tańcem i analizy ruchu oraz rozwijam umiejętności pracy z ciałem. W prowadzonych przeze mnie warsztatach wykorzystuję ruch, improwizację, rytm, kontakt z podłożem i drugim człowiekiem. Nie chodzi w nich o naukę tańca ani o wykonywanie ćwiczeń w określony sposób. Chodzi o doświadczanie siebie, zauważenie napięcia, emocji i informacji, jakie wysyła nam ciało.

Z tych doświadczeń powstały moje autorskie programy. „Z Czuciem” to warsztaty pracy z ciałem i emocjami dla kobiet i mężczyzn. „Męski Krąg w Ruchu” jest przestrzenią, w której mężczyźni mogą spotkać się ze sobą poprzez ruch, obecność i wspólne doświadczenie. Prowadzę również wyjazdowe warsztaty „Siła Spokoju”, łączące pracę z ciałem, odpoczynek i męską wspólnotę.

Szczególne miejsce w mojej pracy zajmują mężczyźni. Jestem koordynatorem Męskich Kręgów działających przy Instytucie Psychoedukacji i Rozwoju Integralnego w Krakowie. To społeczność, w której mężczyźni spotykają się, rozmawiają, dzielą doświadczeniami i wzajemnie wspierają w codziennych wyzwaniach. Nie chodzi o dawanie gotowych rad ani o udowadnianie swojej siły. Bardziej o autentyczność, uważność, budowanie relacji i możliwość bycia sobą.

Równolegle rozwijam własne formy pracy z mężczyznami, łącząc rozmowę z doświadczeniem ciała i ruchu. Wierzę, że jedno i drugie pomaga nam lepiej rozumieć siebie i odnajdywać własny sposób bycia mężczyzną.

Lubię pracować z ludźmi. Zarówno podczas spotkań indywidualnych, jak i w grupie. Uwielbiam momenty, w których warsztat zaczyna żyć własnym rytmem, a uczestnicy odkrywają coś, czego wcześniej nie dostrzegali. Cenię rozmowę, ale coraz bardziej doceniam też ciszę, ruch i doświadczenia, których nie trzeba od razu nazywać.

W pracy pomagają mi moje talenty: Współzależność, Rozwijanie innych, Odkrywczość, Wizjonerstwo i Maksymalizacja. Dzięki nim dostrzegam powiązania, możliwości i potencjał ludzi. Lubię łączyć różne perspektywy, tworzyć nowe rozwiązania i wspierać innych w odnajdywaniu własnej drogi.

Przekraczając półmetek życia, coraz mocniej czuję, że mam czym się dzielić. Nie dlatego, że znam odpowiedzi na wszystkie pytania. Przeciwnie. Wiem dziś, jak wiele jeszcze nie wiem.

Syn, wnuk, ojciec, mąż, pracownik, szef, wykładowca, trener, funkcjonariusz, społecznik – to tylko niektóre z ról, które pełniłem lub nadal pełnię. W jednych czułem się dobrze, inne nie bardzo mi pasowały. Jedne wybierałem sam, inne były odpowiedzią na oczekiwania otoczenia. Długo uczyłem się odnajdywać w tym wszystkim siebie.

Dziś wiem, że można odpowiedzialnie pełnić swoje role, nie tracąc kontaktu z człowiekiem, którym się jest.

Własną równowagę odnajduję między innymi dzięki jodze, ruchowi, praktykom oddechowym, uważności i kontaktowi z naturą. Nie zawsze udaje mi się zachować spokój. Nie zawsze potrafię się zatrzymać. Ale coraz częściej zauważam moment, w którym tego potrzebuję.

I właśnie tym doświadczeniem chcę dzielić się z innymi.

Nie chodzi mi o to, żeby nieustannie stawać się lepszą wersją siebie. Bardziej o to, żeby być bliżej siebie. Rozpoznawać własne potrzeby, granice i możliwości. Umieć odpoczywać bez poczucia winy, podejmować decyzje z większą świadomością i odnajdywać równowagę pomiędzy odpowiedzialnością za innych a troską o siebie.

Bycie wystarczającym jest naprawdę w porządku.

I chyba właśnie o to chodzi w moim Załap Balans.